Bericht 10

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quis, quaeso, illum negat et bonum virum et comem et humanum fuisse? Facit enim ille duo seiuncta ultima bonorum, quae ut essent vera, coniungi debuerunt; In qua quid est boni praeter summam voluptatem, et eam sempiternam? Qualem igitur hominem natura inchoavit? Etenim si delectamur, cum scribimus, quis est tam invidus, qui ab eo nos abducat? Neque enim disputari sine reprehensione nec cum iracundia aut pertinacia recte disputari potest. Universa enim illorum ratione cum tota vestra confligendum puto. Duo Reges: constructio interrete.

Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici. Quodcumque in mentem incideret, et quodcumque tamquam occurreret. Itaque in rebus minime obscuris non multus est apud eos disserendi labor. Tu autem negas fortem esse quemquam posse, qui dolorem malum putet. Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Hinc ceteri particulas arripere conati suam quisque videro voluit afferre sententiam. Qui ita affectus, beatum esse numquam probabis; Non est igitur voluptas bonum.

Eam stabilem appellas. Et quidem, Cato, hanc totam copiam iam Lucullo nostro notam esse oportebit; Nam de summo mox, ut dixi, videbimus et ad id explicandum disputationem omnem conferemus. Hic, qui utrumque probat, ambobus debuit uti, sicut facit re, neque tamen dividit verbis. Quo invento omnis ab eo quasi capite de summo bono et malo disputatio ducitur. Atqui, inquam, Cato, si istud optinueris, traducas me ad te totum licebit. Neque enim civitas in seditione beata esse potest nec in discordia dominorum domus;

Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Eiuro, inquit adridens, iniquum, hac quidem de re; Sed ad haec, nisi molestum est, habeo quae velim. Nam quibus rebus efficiuntur voluptates, eae non sunt in potestate sapientis. Quid enim possumus hoc agere divinius? Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. Cur deinde Metrodori liberos commendas?