Bericht 6

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Sed haec ab Antiocho, familiari nostro, dicuntur multo melius et fortius, quam a Stasea dicebantur. Dici enim nihil potest verius. An hoc usque quaque, aliter in vita? Quicquid enim a sapientia proficiscitur, id continuo debet expletum esse omnibus suis partibus; Duo Reges: constructio interrete. Solum praeterea formosum, solum liberum, solum civem, stultost; Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc?

Negare non possum. Maximas vero virtutes iacere omnis necesse est voluptate dominante. Omnis enim est natura diligens sui. Sint modo partes vitae beatae. Occultum facinus esse potuerit, gaudebit; Quae similitudo in genere etiam humano apparet.

Quod si ita sit, cur opera philosophiae sit danda nescio. Nam prius a se poterit quisque discedere quam appetitum earum rerum, quae sibi conducant, amittere. At certe gravius. Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius. Tum, Quintus et Pomponius cum idem se velle dixissent, Piso exorsus est. Non minor, inquit, voluptas percipitur ex vilissimis rebus quam ex pretiosissimis.

Possumusne ergo in vita summum bonum dicere, cum id ne in cena quidem posse videamur? Eam tum adesse, cum dolor omnis absit; Sin kakan malitiam dixisses, ad aliud nos unum certum vitium consuetudo Latina traduceret. Quorum sine causa fieri nihil putandum est. Parvi enim primo ortu sic iacent, tamquam omnino sine animo sint. Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret.